§ 21. Правапіс некаторых спалучэнняў зычных

У беларускай мове гістарычныя спалучэнні здн, стн, стл, рдн, рдц у адпаведнасці з вымаўленнем перадаюцца на пісьме як зн, сн, сл, рн, рц: праязны, кантрасны, жаласлівы, міласэрны, сэрца.

Гук [д] або [т] у сярэдзіне такіх спалучэнняў не вымаўляецца — і на пісьме яго не пазначаюць. Там, дзе такога спалучэння няма, т і д застаюцца: кантраст — кантрасны, праезд — праязны.

Пры перакладзе з рускай мовы трэба памятаць: беларускія словы з гэтымі спалучэннямі пішуцца без літар д, т, якія не вымаўляюцца.

• опоздать — спазніцца, безвыездно — безвыязна (здн → зн);
• одноместный — аднамесны, областная — абласная, контрастные — кантрасныя, капустный — капусны (стн → сн);
• счастливый — шчаслівы (стл → сл);
• сердце — сэрца (рдц → рц).

Слова сэрца ўваходзіць у многія ўстойлівыя выразы (практ. 160):

• ад шчырага сэрца — з усёй шчырасцю, непасрэднасцю, адкрытасцю;
• з заміраннем сэрца — адчуваючы моцнае хваляванне, трывогу;
• скрэбці за сэрца — непакоіць, трывожыць, хваляваць каго-небудзь;
• адлягло ад сэрца — хто-небудзь адчуў палёгку, супакой; каму-небудзь стала лягчэй.

Паўторым галоўнае з раздзела «Фанетыка і арфаэпія. Графіка і арфаграфія».

• Літары е, ё, ю, я абазначаюць два гукі ў пачатку слова, пасля галосных, мяккага знака, апострафа і ў: ёлка, маю, сям’я, салаўю.
• Спалучэнні літар дж і дз абазначаюць адзін гук: [дж], [дз] або [дз’]: джала, дзынкнуць, дзень.
• У слове столькі складоў, колькі галосных гукаў: па-зды-ма-е — чатыры склады.
• Дж, дз пры пераносе не раздзяляюцца, акрамя выпадкаў, калі д адносіцца да прыстаўкі: пад-земны, ад-жаць.
• Арфаграма — напісанне, якое трэба выбраць з некалькіх магчымых па правіле: в..да, мя..ведзь, жы..ё.