Калі коска ставіцца
1. Аднародныя члены сказа на пісьме, як правіла, раздзяляюцца коскай.
Коска паміж аднароднымі членамі ставіцца, калі яны спалучаны:
| Як спалучаны | Схема |
|---|---|
| інтанацыяй пералічэння (без злучнікаў) | ○, ○ |
| супраціўнымі адзіночнымі злучнікамі а, але, ды (= але) | ○, але ○; ○, ды ○; ○, а ○ |
| паўторнымі спалучальнымі і размеркавальнымі злучнікамі | і ○, і ○; ці ○, ці ○ |
| парнымі злучнікамі | як ○, так і ○; калі не ○, то ○ |
Толькі птушкі могуць так любіць неба сінь, вясны прастор бязмежны (Н. Гальпяровіч). Драбнюткі, але спорны дождж церушыў цэлыя суткі (П. Пестрак). Мне заўсёды падабаліся як вясёлыя, так і сумныя песні роднага краю (У. Караткевіч). То ялінкі, то сасонкі падпіраюць небакрай (А. Вольскі).
Сінь, прастор — без злучніка; драбнюткі, але спорны — супраціўны злучнік; як вясёлыя, так і сумныя — парны злучнік, коска перад другой яго часткай; то — то — паўторны размеркавальны злучнік. Перад першым то коскі няма: ім рад пачынаецца.